Recensies

Ontroerend passieconcent Sanclust in Steenderen

Zutphens dagblad De Stentor - 6 maart 2005
Door: Ton van Ingen Schenau

STEENDEREN - Passieconcent door gemend koor Sanclust o.l.v. Hans de Wilde, m.m.v. Ellen Pieterse, sopraan, Hans Scholing, bariton, Manja Smits, harp en Dirk Luijmes, harmonium.
Gehoord 6/3, NH-kerk Steenderen.

Een passieconcert met Via Crucis van Liszt en het Reqium van Fauré is geen alledaagse en bepaald geen gemakkelijke keuze. Dat dirigent Hans de Wilde dit aandurfde zegt niet alleen iets over hemzelf, maar ook over het stemmenmateriaal dat hij tot zijn beschikking heeft.

‘Via crucis’ betekent ‘de weg naar het kruis’. De kruiswegstatie dus, die vaak ook visueel is uitgebeeld en in Jeruzalem en andere heilige plaatsen door pelgrims wordt gelopen. Liszt raakte in Rome zo bewogen door de kruiswegstaties daar dat hij er muziek over schreef.

De intro met gregoriaanse klanken zette meteen al de toon. Bij de veertien staties werd daarna de spanning door koor en solisten naar en dramatisch hoogtepunt gevoerd. De excentrieke klanken van het door Dirk Luijmes bepeelde harmonium bepaalden duidelijk de sfeer. Bij de twee, met lang aangehouden fermaten in het Duits gezongen, koralen kwam de diepe koorklank expliciet naar voren. Mooi klonk ook het door mannenstemmen en harmonium synchroon uitgevoerde ‘Crucifice’.

Een stijlvolle overgang naar het Reqium van Fauré was de wervelende harpsolo in Impromptu – Caprice opus 9 van Pierné. Het reqium heeft weliswaar geen directe relatie met het lijden van Christus, maar past qua sfeer uitstekend in de passietijd. Naast het harmonium speelde bij dit stuk ook de harp een belangrijke rol. Het kyrië kwam er uit als een echte schreeuw ontferming, het ‘O. Domine Jesu Christe’ werd mooi transparant gezongen en het ‘Dies illa, Dies irae’ zal menigeen kippenvel bezorgd hebben. Echt ontroerend was het ‘In Paradisium’, waarbij de sopranen, begeleid door harp en harmonium, de suggestie van zingende engelen opriepen.

Sanclust kan terugzien op een geslaagd concert, waarbij duidelijk werd dat het koor een prima balans heeft. De koorklank heeft aan kwaliteit gewonnen, de inzetten zijn mooi gelijk en er wordt goed gearticuleerd.

Van de solisten had de bariton Hans Scholing een mooie heldere stem en wist hij de dramatiek van de stukken goed tot uitdrukking te brengen. Ellen Pieterse zong de lage solo bij Liszt mooi ingetogen maar kon bij Fauré pas echt laten zien wat ze in huis had en dat was heel wat. De aankondigingen van de verschillende staties had ze best wat meer forte mogen doen.

Manja Smits liet horen haar harp prima te beheersen. De onnavolgbare wijze waarop Dirk Luijmes met zijn harmonium de dramatiek van deze stukken in de muziek wist weer te geven is nauwelijks in woorden uit te drukken. De kwalificaties muzikaal gevoel en virtuositeit komen het dichtst in de buurt.

De gedrevenheid van dirigent Hans de Wilde tenslotte was het bindend element bij dit zeer geslaagde concert, waarvan een volle kerk oorgetuige was.

Contact | ©2005 Hans de Wilde