Recensies

Bruckner boeit, maar Ramirez swingt

Twentsche Courant Tubantia - 16 oktober 2007

BORCULO - In de prachtige Sint Joriskerk van Borculo vond vrijdagavond een concert plaats voor een veelkoppig publiek.

Op het programma stond de nog altijd aan populariteit winnende 'Misa Criolla' van Ariel Ramirez, maar de inleiding van dit concert werd gevormd door muziek van de negentiende-eeuwse Oostenrijker Anton Bruckner.

Heel stijlvol was er voor gekozen om een groep mannen, als een soort schola cantorum (een jongenskoor dat de godsdienstoefeningen in de rooms-katholieke Kerk begeleidde, red.), de Gregoriaanse melodie te laten zingen, ter inleiding op het desbetreffende meerstemmige motet. Juist de afwisseling tussen een- en meerstemmigheid leek wederzijds inspirerend te werken. Was het Achterhoeks Bachkoor aanvankelijk nog iets onzeker, gaandeweg bleek meer zelfvertrouwen. Heel mooi was de wisselwerking tussen mannen- en vrouwenstemmen in het Ave Maria, waarin het koor een scala aan dynamische contrasten liet horen. Ook 'Christus factus est' kon voluit welluidend worden genoemd. Persoonlijk was ik niet zo gecharmeerd van het wel erg pittige tempo van 'Locus iste', waardoor ik de spanning van met name de rusten moest ontberen.

Om het koor nog even rust te gunnen, zong de Chileen Luis Oliva enkele volksmelodieën, met gitaarbegeleiding. Als ik zijn toelichting goed heb verstaan, zong hij niet alleen muziek uit zijn geboorteland, maar ook uit Mexico. Zijn typisch Zuid-Amerikaans timbre trof in al zijn subtiliteit perfect de couleur locale die vooruit wees naar de compositie van zijn continentgenoot, de Argentijn Ramirez. Ineens was het koor weer volgepakt met zangers, maar ook met instrumentalisten, op piano, contrabas (niet vermeld in het programmaboekje), panfluit en percussie. De stemmen van dirigent Hans de Wilde en Luis Oliva kleurden mooi en het koor zong enthousiast, soms zelfs swingend. Een goed voorbeeld hiervan was het Gloria, in het ritme van een carnavalito. In het Credo pakte de Chileen zijn gitaar er nog even bij. Hoe duidelijk bleek dat zijn stem geknipt is voor dit repertoire: vrijwel zonder vibrato, vocaal recht door zee.

Na een daverend applaus bleek dat het publiek helemaal geen zin had om weg te gaan, maar een toegift zat er echt niet in. Ook nu weer betrapte ik mij erop dat ik van mening ben dat de Misa Criolla heel mooi, maar toch te kort is.

Contact | ©2007 Hans de Wilde