Recensies

Volle Calixtus geniet van Verdi

GROENLO - 8 november 2008

Een volgepakte r.k.-Calixtuskerk in Groenlo heeft zaterdagavond genoten van het Requiem van Verdi, uitgevoerd door het Toonkunstkoor Winterswijk, Capella Bronckhorst en Ensemble Conservatoire. Het concert stond onder leiding van Hans de Wilde. Medewerkende solisten waren E. van den Dool (sopraan), J. Hartman (bas), M. Smeding (tenor) en I. Vlogtman (alt). In een requiem wordt voor de overleden mens gebeden om eeuwige rust en vrede.

Van den Dool flonkert in Requiem
door Hugo Kamperman
Twentsche Courant Tubantia

GROENLO - Het Toonkunstkoor Winterswijk en Omstreken houdt wel van een uitdaging. Dit jaar heeft dirigent Hans de Wilde en het koor het oog laten vallen op het Requiem van Verdi. Ga er maar aan staan. Samen met het koor Capella Bronckhorst uit Steenderen wordt Verdi's eerbetoon aan de in 1873 overleden Italiaanse dichter Alessandro Manzoni opgevoerd.

Voor die opdracht is een 120-koppig oratoriumkoor gevormd, waarbij het Toonkunstkoor zo'n tachtig vocalisten levert en het Steenderense koor veertig. Dit gezelschap is bijeengebracht door dirigent De Wilde die de muzikale leiding heeft over beide koren.

Het gelegenheidskoor wordt bijgestaan door het Ensemble Conservatoire, bas Julian Hartman, tenor Marten Smeding, mezzosopraan Ineke Vlogtman en sopraan Elma van den Dool. De laatste is te elfder ure, op de dag van de generale repetitie, opgeroepen. Ze valt in voor de door ziekte verhinderde Marjorie Ginczinger.

Door de afmelding laat het koor zich niet uit het veld slaan. 'We werken via een impresariaat en die hoort te zorgen voor een gelijkwaardige vervanger', verklaart voorzitter Mia Grobbee van het Toonkunstkoor. 'We hebben echt ongelofelijk geluk gehad.'

En daarmee zegt ze niets te veel. Van den Dool flonkert in dit van dramatiek doordrenkte Requiem. Overigens zonder daarmee de andere vocalisten tekort te willen doen. In deze uitvoering is eigenlijk nauwelijks een zwak moment te benoemen. Koor, ensemble en solisten leggen hun ziel en zaligheid in het stuk. Dat komt vooral tot uiting in Dies irae, waarin de dag des oordeels wordt aangekondigd. Het orkest gaat als een onstuimig noodweer te keer, violen verlichten als bliksemschichten de wilde paniek die het oratoriumkoor verkondigt als gevolg van de aanstaande Dies irae.

Alleen al het volgen van de bevlogen dirigent Hans de Wilde is fascinerend. Hij gaat volledig op in het stuk en brengt druk gebarend en sturend een scala van emoties over op koor en orkest. Vanwege de enorme belangstelling moesten de bezoekers geduld opbrengen om binnen te komen, maar dat wordt beloond.

Ook Mia Grobbee is te spreken over de uitvoering. 'We hebben heerlijk gezongen. Het is een moeilijk stuk voor de begeleiding; we oefenen maar één keer met het orkest, alleen bij de generale repetitie. Vandaag hadden we een extra groot koor, dat was ook nodig want het Sanctus is een dubbele fuga dat achtstemmig wordt gezongen, daar hadden we veel mensen voor nodig.'

Contact | ©2008 Hans de Wilde